Το ημερολόγιο έδειχνε 4 Ιουνίου 1995. Στο τελευταίο ματς της σεζόν όπου με νίκη η «Ελαφρά Ταξιαρχία» εκτός έδρας επί του Λεβαδειακού θα πανηγύριζε για πρώτη φορά στην ιστορία της την έξοδο στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Το ρολόι έδειχνε 81΄ λεπτό και ο Λευτέρης Βελέντζας με καταπληκτική κεφαλιά δίνει το προβάδισμα στο σκορ. Εκείνη την στιγμή και ενώ όλοι οι παίκτες έχουν γίνει ένα κουβάρι, ένα ψιλόλιγνο παιδί φορώντας ένα μαύρο καπελάκι, δεν διστάζει καθόλου και όντας ball boy μπαίνει μέσα στον αγωνιστικό χώρο και γίνεται ένα με τους παίκτες του Απόλλωνα. Είναι ο Δημήτρης Μπρούσαλης. O δικός μας «Mπρου» όπως τον αποκαλούν οι φίλοι του στην γειτονιά του αλλά και οι υπόλοιποι Απολλωνιστές. Γέννημα θρέμμα Απολλωνιστης, τρίτη γενιά μάλιστα αφού ο παππούς του ήταν από τους Απολλωνιστές της Σμύρνης. Από μικρός στο γήπεδο, στα τσιμεντένια σκαλιά της Ριζούπολης, στην πέτρινη μάντρα, πάντα κοντά στην αγαπημένη του ομάδα. Με δράση στους οργανωμένους οπαδούς της «Ελαφράς Ταξιαρχίας», Blue Angels, Θύρα 1 και μετέπειτα στο σωματείο «Αναγέννηση» ενώ είναι κοντά και στο οπαδικό πυρήνα των Basso Rango του Απόλλωνα.

Διακρίθηκε ιδιαίτερα με την δεύτερη ομάδα της «Ελαφράς Ταξιαρχίας» τον Απόλλων 2006, εκεί που τον πήγε ο αείμνηστος Γιώργος Φράγκου. Ο «Μπρου» σε ηλικία 34 ετών κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και φόρεσε την φόρμα του προπονητή αλλά και το πράσινο μπλουζάκι όπως ακριβώς το προπονητικό του ίνδαλμα, ο Μπράιαν Κλαφ, κάτι που είχε να κάνει με την κοσμοθεωρία του, το πράσινο στην Αγγλία είναι το χρώμα που φορούσαν οι εργάτες. Πρώτος σταθμός της καριέρας του, ο ιστορικός Αστέρας Εξαρχείων, μια ιδιαίτερη ομάδα, με την ιδιοσυγκρασία της οποίας ταυτίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό. Το Planet Apollon συνάντησε τον μικρό ήρωα της Λιβαδειάς…

  • Σε ποιες ομάδες έχεις αγωνιστεί στη καριέρα σου;

«Άρχισα από τις ακαδημίες της Δόξας Βύρωνα και συνέχισα στα τμήματα υποδομής του Υμηττού. Ακολούθησαν οι Τράχωνες, σταμάτησα για δύο χρόνια λόγω στρατού και στη συνέχεια ο Άρης Βύρωνα, Πέρα Κλουμπ, Νίκη Πλάκας και για τέσσερα χρόνια στον Απόλλωνα με προπονητές τους Ζουμπατόπουλο, Τσιγκούλη και Θεοχαρίδη. Μετά Άγιο Θωμά, Άγιο Δημήτριο, Αστέρα Εξαρχείων και Απόλλωνα Χαλανδρίου με την φανέλα του οποίου, σταμάτησα να αγωνίζομαι.»

12071521_10153698091454883_1756098368_n

 

  • Πως αποφάσισες να ασχοληθείς με τη προπονητική;

«Το σκεφτόμουν έντονα να ασχοληθώ με τη προπονητική τα τελευταία 4-5 χρόνια οπότε και το προετοίμαζα στη θεωρία και στην πράξη με ανθρώπους επαγγελματίες εξειδικευμένους στον χώρο σε διάφορους τομείς. Μου δόθηκε η ευκαιρία μετά από προτροπή των πρώην συμπαικτών μου και έτσι την εφετινή χρονιά βρίσκομαι στο πάγκο του ιστορικού Αστέρα Εξαρχείων, κάτι που αποτελεί τεράστια τιμή για μένα.»

 

  • Πως ξεκίνησε η σχέση σου με τον Απόλλωνα;

«Είμαι γέννημα θρέμμα Απολλωνιστής με καταγωγή από την Σμύρνη. Ο παππούς μου,ο πατέρας μου και όλη η οικογένειά μου. Εγώ έκανα το όνειρο μου πραγματικότητα γιατί αγωνίστηκα στην ομάδα που αγαπάω και σκόραρα μέσα στην Ριζούπολη. Φόρεσα τη φανέλα της πρώτης ομάδας σε αρκετά φιλικά παιχνίδια κάτι το οποίο για μένα ήταν ένα όνειρο.»

 

  • Είναι όνειρο ζωής να γίνεις και προπονητής του Απόλλωνα;

«Κάποια στιγμή θα ήθελα να δουλέψω στον Απόλλωνα είτε στα τμήματα υποδομών, είτε στη πρώτη ομάδα. Σε όποιο τμήμα και να είσαι αντιπροσωπεύεις τον Απόλλωνα και αυτό αρκεί. Έχω φιλοδοξίες ως προπονητής αλλά θέλω βήμα βήμα να εξελίσσομαι. Δεν το θέτω λοιπόν ως όνειρο, αλλά ως προοπτική.»

 

  • Ποιες μεγάλες στιγμές θυμάσαι ως Απολλωνιστής;

«Η πρώτη μεγάλη στιγμή που θυμάμαι είναι η ισοπαλία 3-3 με τη Καστοριά το 1988 και η άνοδος στη Β Εθνική. Μετά η πολύ καλή ομάδα του Αρχοντίδη, που παραλίγο να στεφθεί πρωταθλήτρια χειμώνα. Λίγο αργότερα το έπος της Λιβαδειάς και η έξοδος στην Ευρώπη και τέλος η μεγάλη πρόκριση μέσα στην Τούμπα με 1-3 επί του ΠΑΟΚ στον ημιτελικό του κυπέλλου Ελλάδος. Από τα αρνητικά η ήττα με 7-1 από την ΑΕΚ στο τελικό κυπέλλου που φυσικά με έκανε να νιώσω ακόμα εντονότερα συναισθήματα για την ομάδα μου. Επίσης, το 7-3 από την Καλαμάτα και ο υποβιβασμός στη Γ Εθνική. Τότε όμως άρχισε το υπέροχο ταξίδι που έμεινε ανεξίτηλο στην καρδιά μου… Που να φανταστώ πως τα δάκρυα της Καλαμάτας θα οδηγούσαν σε μαγικές στιγμές. Από τις εκδρομές στη Μύκονο, την Πάρο μέχρι το Καρλόβασι και την Αχαγιά. Σε αυτό το ταξίδι είχα την τύχη και την τιμή να πανηγυρίσω με φίλους και παράλληλα παίχτες του Απόλλωνα πολλά γκολ, συνδυασμός ερωτικός. Μετά το γκολ της Λιβαδειάς, κορυφαία σύγχρονη στιγμή είναι το γκολ του Δημήτρη Βέρμπη με την Πέρα Κλουμπ στο 93ο λεπτό στη Ριζούπολη υπό κατταρακτώδη βροχή, είναι κάτι το οποίο δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια.»

 

  • Ποια ήταν για σένα τα καλύτερα χρόνια στον Απόλλωνα ως οπαδός;

«Τα καλύτερα μου χρόνια στον Απόλλωνα ήταν τα τέσσερα στη Δ Εθνική και τα τρία στη Γ Εθνική. Τότε ήταν οι καλύτερες στιγμές για εμένα. Μετά με τις ανόδους και παρόλο που έκαναν καλό στον σύλλογο, χάθηκε αυτό το οικογενειακό κλίμα και το δέσιμο με τους παίχτες που φώναζαν Απόλλων όλοι μαζί. Μετά μπήκαμε σε πιο επαγγελματικά πλαίσια, επιβεβαιώνοντας την ρήση του ποιητή, πως σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός. Κάποιοι παίχτες όλα αυτά τα χρόνια δέθηκαν με τον σύλλογο.O Κόης, ο Στρόμπουλος, ο Βέρμπης, ο Λαζανάς, ο Καραδέμητρος, ο Κύργιας και άλλοι που μου διαφεύγουν αυτή την στιγμή. Παίκτες που δέθηκαν με όσα πρεσβεύει η Ιστορία του Απόλλωνα, που έγιναν ένα με τα τσιμέντα και το χορτάρι της Ριζούπολης…Σήμερα μόνο ο Κύργιας είναι βασικό στέλεχος της ομάδας και αυτό είναι μεγάλο μειονέκτημα. Για να κρατάς την ταυτότητά σου πρέπει να έχεις παίχτες από τα σπλάχνα σου.Πιστεύω ότι δεν υπάρχει καλή συνεργασία ΠΑΕ και Ερασιτέχνη παρότι υπάρχουν καλοί παίχτες από την εποχή που ήμασταν Δ Εθνική αλλά και από τον τότε Απόλλωνα 2006 εώς και σήμερα. Ο Απόλλωνας είναι ομάδα που έβγαζε πάντα παίχτες από την ακαδημία του και έτσι στηρίζονταν οικονομικά για πολλά χρόνια. Είναι κίνητρο για τα νεαρά παιδιά να λειτουργούν σωστά οι ακαδημίες, ώστε να έχουν την προοπτική να προωθηθούν στην ανδρική ομάδα.»

 

  • Θα σου άρεσε να δούλευες στις ακαδημίες;

«Θα μου άρεσε αλλά θα ήθελα να έχω τις κατάλληλες συνθήκες για να βελτιώσω τα παιδιά και να τους δώσω την δυνατότητα να φορέσουν την φανέλα της πρώτης ομάδας. Το τέλειο παράδειγμα είναι με τον Πολ Σκόουλς και τον Σερ Αλεξ Φέργκιουσον στη Μάνστεστερ Γιουνάιτεντ. Όταν τέλειωσε την καριέρα του και του ζητήθηκε να κάνει μια δήλωση για τον προπονητή που τον ανέδειξε δεν είπε τίποτα για τους τίτλους που κατέκτησαν μαζί αλλά αναφέρθηκε στην αξιοκρατία που υπήρχε και ότι όλοι γνώριζαν πως αν αξίζουν και δουλέψουν θα παίξουν στη πρώτη ομάδα.»

 

  • Ποια η άποψή σου για την φετινή ομάδα;

«Δεν έχω παρακολουθήσει πολλά λόγω και της προετοιμασίας του Αστέρα αλλά με έχει κουράσει λίγο η σχέση ΠΑΕ με Ερασιτέχνη. Δεν υπάρχει σταθερότητα και αυτό δεν κάνει καλό. Η αλλαγή του σήματος στην φανέλα πέρυσι, οι σκούρες φανέλες για μια ολόκληρη χρονιά είναι κινήσεις που δείχνουν ασέβεια στην ομάδα. Ο Απόλλωνας φοράει μπλε και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Ο Βελλής είχε την απόλυτη σχέση με τον κόσμο παρόλες τις διαφωνίες που πάντα υπήρχαν αλλά ποτέ δεν θα έκανε τέτοια λάθη,είναι αποδεδειγμένα γνήσιος Απολλωνιστής…Και το λέω αυτό, επειδή υπάρχουν και οι όψιμοι…Ο Βελλής είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει το ποδόσφαιρο και ο οποίος στην πιο κρίσιμη καμπή της Ιστορίας του Απόλλωνα, μπήκε μπροστά…Δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την προσωπική προβολή, ασχέτως εάν έπαιξε πολλές φορές στην πρώτη σελίδα, επειδή η ελληνική αθλητική δημοσιογραφία ψάχνει αυτούς που πουλάνε….Ο Βελλής πήρε πρωτοβουλίες, έδρασε…Πολλές φορές προς την σωστή κατεύθυνση και λιγότερες κάνοντας λανθασμένες επιλογές, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Είναι ένας άνθρωπος, σημείο αναφοράς για το σύγχρονο ελληνικό ποδόσφαιρο, καθώς σε κάθε περίπτωση, λειτούργησε ανιδιοτελώς.»

 

  • Πες μας κάτι για τον Αστέρα Εξαρχείων που είσαι προπονητής…

«Από την νέα αγωνιστική περίοδο έχω την τιμή να είμαι προπονητής του Αστέρα Εξαρχείων. Στον σύλλογο γίνεται μια προσπάθεια αυτοοργάνωσης, με την διαχείριση της ομάδας αποκλειστικά και μόνο από την συνέλευση, η οποία είναι ανοιχτή για όλους όσοι θέλουν να βοηθήσουν. Στόχος μας είναι να δείξουμε με την συμπεριφορά μας εντός και εκτός γηπέδου πως πρώτα από όλα είμαστε άνθρωποι και πως το ποδόσφαιρο είναι απλά ένα παιχνίδι για να περνάμε όμορφα τις Κυριακές μας.»

brucoach

  • Κλείνοντας ποια είναι τα προπονητικά και ποδοσφαιρικά ινδάλματά σου και μια υποθετική ερώτηση, αν υπήρχε η δυνατότητα ποιους ποδοσφαιριστές από τα ρομαντικά χρόνια του Απόλλωνα θα έπαιρνες μαζί σου στον Αστέρα;

«Ο Μπράιαν Κλαφ και ο Μαρσέλο Μπιέλσα είναι προπονητές που θαυμάζω. Από ποδοσφαιριστές οι Βελέντζας, Νικολαϊδης, Μπάρνιακ, Κάτσενμπαχ κάποιοι από τους πολλούς που ξεχώρισα. Από τα ρομαντικά χρόνια της Δ’ και Γ΄εθνικής θα επέλεγα τους Στρόμπουλο, Κύργια, Λαζανά, Βέρμπη, Κόη και Καραδέμητρο χωρίς δεύτερη σκέψη!»

 

Ο Τάσος Νικητόπουλος είναι Μεσίτης Aκινήτων-Εκτιμητής και δραστηριοποιείται επαγγελματικά σε Αθήνα-Κέρκυρα. Eίναι κάτοχος πτυχίου ΑΕΙ στα πληροφορικά συστήματα επιχειρήσεων. Αποφοίτησε το 2013 από το Κέντρο Αθλητικού Ρεπορτάζ (υποτροφία). Είναι blogger, αρθρογραφώντας στο Planet Apollon ενώ ασχολείται και με το τένις.